Het had een mooie avond kunnen worden en…….dat werd het ook voor…….Oirschot. Ze hebben de zaakjes daar goed voor elkaar ; op tijd doorgeselecteerd vernam ik uit betrouwbare bron. En dat bleek ook wel, in mooie polo’s gestoken, strakke koppen met een energieke uitstraling, de wil om er vanavond eens flink tegen aan te gaan. Ze deden dat ook, en dat hebben we geweten. Een mooie voorhand, soepele achterhand, strakke afstoot, scherp oog voor de kansen, goede series, vrijwel geen fouten, ook het uitpakken van de keu en het in elkaar schroeven ervan getuigde van een superioriteitsgevoel alleen bestemd voor de allergrootsten. Zelfs het krijten werd onberispelijk uitgevoerd.
Laat ons terugkeren naar de partijen.
Theo begon tegen Bert met 6 vanaf acquit dat is een nette start. De partij kabbelde wat verder tot aan de 11e beurt, 37 39. Theo viel bijna helemaal stil en Bert speelde rustig naar het einde, 80 in 19 beurten.
Jacques begon redelijk aan zijn partij tegen Ronnie maar hij moest al snel afhaken. Hij had te veel missers en te weinig echte series om Ronnie bij te houden. 13, 10, 10, 40, 26 bracht Ronnie al op een voorsprong van 112 tegen 18 in 10 beurten. Daarna liet hij de teugels wat vieren maar Jacques kon hem niet meer inhalen. 150 40 in 18 beurten.
Piet tegen Henk werd de volgende oorwassing, Henk schoot uit de startblokken met een energie, een betere zaak waardig, en had er in 6 beurten 91 en Piet pas 9. Toen de eerste kruitdampen wat waren opgetrokken was ook Henk duchtig verschoten van zijn eigen prestatie en deed het wat rustiger aan zodat Piet nog wat kon bijkomen, alleen dat lukte niet. Henk won heel verdiend 150 tegen 45 in 16 beurten.
Het was een verpletterende nederlaag van 35 tegen 12. Dit schijnt in de roemruchte geschiedenis van Dubac of wellicht in de Kempen nog niet eerder te zijn vertoond. Hoe dan ook in Oirschot treffen ze al stiekempjes voorbereidingen voor een feestje.